به کابوس می ماند این روزها برایم، به یک کابوس بزرگ. و هنوز حتی وقتی تی وی اعلام می کند " میم الف نون چهار سال دیگر..." احساس می کنم که واقعی نیست. که الان باید از خواب بپرم و نمی پرم. که زانو می زنم و هق هق می کنم و فکر می کنم که این اول داستان نیست، که تمام شد، که من می شوم نسل سرخورده، که برای گذراندن روزهایم به عنوان یک روز نرمال هم حتی باید برنامه ریزی کنم.

مسیر هر روز را می روم و به جای خالی بنرهای موسوی زل می زنم و بغضم را می خورم.

حداقل چیزی که این روزها دارم، آرامش لحظه ای  آغوش های توست.

آرامش پر کینه ی امروز فکر می کنم دقیقا همان چیزی بود که می خواستند. ولی می دانم تشنج دیروز هم دردی را دوا نمی کرد و خودکشی محض بود. ت ح ص ن باز معقول تر است. اگر قرار به حرکتی باشد که الان وقتش است آن هم در یک مسیر و به همراهِ یک لیدر وگرنه دقیقا تا سقوط کامل پیش خواهیم رفت.

فکر می کنید چرا باید اسرائیل از حضور دوباره ی هیت لر ِ ما تو کونش عروسی بگیره؟

ببین اینا واسه من در سطح کفَن، بهشون ایمان که ندارم، واسه همینه که نمودار ِ من از موسوی به کروبی به موسوی بوده. حتی اگه جا داشتم و دلیل های محکم تر به رضایی رای می دادم.

من نمی دونم نانوتکنولوژی چه ربطی داره به جیب مردم! یعنی این که طبقه فرودست و آی کیو هویجارو هدف قرار داده چه فکری می کنه که می یاد این حرفو می زنه، بعد اونوخ اونا چه فکری می کنن؟

مناظره که تموم شد، بلند شدم گفتم: " این دستبندِ سبز من کو اینجا بود؟"

هر چقدر هم دلم رو به تیم قوی کروبی خوش کنم، کروبی نمی تونه خودش رو به پای تیمش برسونه. ولی از اون آخوند خنگای صاف و ساده ی دوست داشتنی شد تو ذهنم، که تا حالا تجربه ی این حسو نداشتم. موسوی برام تا دیشب خیلی مبهم بود، ولی هم خوب از خودش دفاع کرد و هم کمی از کلی گویی دست برداشت، من کتابشو ندیدم ولی همین که شرایط الان رو خیلی خوب درک می کنه و سعی داره که بهترش کنه خیلی برای من ارزشمنده.

پ.ن: بچه هایی که پایه ی همکاری توی ستاد هستند، یه مجموعه یی به همراه سند و مدرک از آمارها و دروغ های ا-ن تهیه شده که فوق العاده هوشمندانست (همون نود سیاسی)، همراه با تراکت و ... البته بیشتر تو زمینه ی تولید کار کردن و توزیعشون پایینه، بنده خودم 30 تا سی دی خام بردم گفتم واسم رایت کنید، هر کی فکر می کنه می تونه تو زمینه توزیع کمک کنه خبر بده.

حتی روی صحبتم با تحریمی ها نیست، روی صحبتم با طرفداران "موج سبز" است:

یک نگاه به لینک هایی که این کنار گذاشته ام بیندازید و اگر توانستید استدلال هایی قوی تر از آن برای خودتان بیاورید و بعد تصمیم بگیرید.

و اگر منطق پذیرید، خواهش می کنم در حد توانتان تبلیغ کنید.

کروبی، اصلن شبیه عبایش نیست و کرباسچی نشانه ی کامل "کله خر" بودن این شخصیت است. حرف هایش برایم شفاف و مدرن تر است و کمتر شعاری و بیشتر عملی. عامه صحبت می کند ولی باسواد است. جبهه اش کاملن متفاوت از سه تای دیگر است و شدیدن مخالف رهبر و با طرح و برنامه ریزی وارد شده. پل به گذشته نمی زند، بلکه به فکر آینده است. سعی دارد مسیرش را مشخص کند که در مواجهه با عبایش دچار سوء تفاهم نشویم و این باعث شده بخش اعظمی از درصد رای مردم عادی و بیشتر فرودست جامعه را از دست بدهد.

موسوی، محافظه کار و همه جانبدار و کمی ترسو  ست. شعاری و کمتر عملی با یک گذشته ی نسبتن مبهم و تاریک. باهوش است و بیشتر از این که خودش برایمان باشد چیزی ست که ما از ایشان در ذهن هایمان ساخته ایم، جوَش است که همه را گرفته. کلی گو و غیرشفاف است. و در نهایت خوش بینی پلی ست به گذشته.

کروبی از حقوق بشر می گوید و موسوی از اسلام ناب محمدی!

می دانم که تمام چهارسال و احتمالن سال های بعدش افسوس این را خواهم خورد که ای کاش کروبی کمی زیرکانه تر و وسیع تر عمل می کرد.

من به کروبی رای میدهم، چون فکر می کنم بیشتر از هر چیزی به کمی شجاعت  نیاز داریم.

 خانم دکتر زهرا رهنورد (+)

شما که زندگیتان سرشار از کنتراست ها و تنوع ها بوده، شما که با همه جور فکری از مذهبی سنتی گرفته تا لیبرالیسم و حتی کمونیسم آشنایی دارید، شما که از آزادی فکر و اندیشه سخن می گویید، جایی برای کسانی با اندیشه ی لیبرال دارید؟ 

شما که حواستان را جمع می کنید که حتمن به این موضوع اشاره کنید که گر چه پدرتان نظامی بوده ولی نظامی مخالفی بوده، شما که حتی برای مخالفت با یک رژیم به تئوری خاصی نیاز ندارید، شما که این قدر جو پذیرید (نیاز به توضیح دارد؟) ، شما که می توانید روسری گل دار و دامن را خوب با چادر و در چارچوب شرع سِت کنید، که دم از تنوع رنگ و سلیقه می زنید و نیازی به تعیین تکلیف نمی بینید، مطمئنید که فردا از چهارچوب های شرعیتان که به آن معتقدید عرف و قانون نمی سازید و به تن زنان این مملکت نمی کنید؟

خانم دکتر، شک نکنید که شما یک نمونه ی بارز ضد و نقیض اید.