کروبی، اصلن شبیه عبایش نیست و کرباسچی نشانه ی کامل "کله خر" بودن این شخصیت است. حرف هایش برایم شفاف و مدرن تر است و کمتر شعاری و بیشتر عملی. عامه صحبت می کند ولی باسواد است. جبهه اش کاملن متفاوت از سه تای دیگر است و شدیدن مخالف رهبر و با طرح و برنامه ریزی وارد شده. پل به گذشته نمی زند، بلکه به فکر آینده است. سعی دارد مسیرش را مشخص کند که در مواجهه با عبایش دچار سوء تفاهم نشویم و این باعث شده بخش اعظمی از درصد رای مردم عادی و بیشتر فرودست جامعه را از دست بدهد.

موسوی، محافظه کار و همه جانبدار و کمی ترسو  ست. شعاری و کمتر عملی با یک گذشته ی نسبتن مبهم و تاریک. باهوش است و بیشتر از این که خودش برایمان باشد چیزی ست که ما از ایشان در ذهن هایمان ساخته ایم، جوَش است که همه را گرفته. کلی گو و غیرشفاف است. و در نهایت خوش بینی پلی ست به گذشته.

کروبی از حقوق بشر می گوید و موسوی از اسلام ناب محمدی!

می دانم که تمام چهارسال و احتمالن سال های بعدش افسوس این را خواهم خورد که ای کاش کروبی کمی زیرکانه تر و وسیع تر عمل می کرد.

من به کروبی رای میدهم، چون فکر می کنم بیشتر از هر چیزی به کمی شجاعت  نیاز داریم.