به کابوس می ماند این روزها برایم، به یک کابوس بزرگ. و هنوز حتی وقتی تی وی اعلام می کند " میم الف نون چهار سال دیگر..." احساس می کنم که واقعی نیست. که الان باید از خواب بپرم و نمی پرم. که زانو می زنم و هق هق می کنم و فکر می کنم که این اول داستان نیست، که تمام شد، که من می شوم نسل سرخورده، که برای گذراندن روزهایم به عنوان یک روز نرمال هم حتی باید برنامه ریزی کنم.

مسیر هر روز را می روم و به جای خالی بنرهای موسوی زل می زنم و بغضم را می خورم.

حداقل چیزی که این روزها دارم، آرامش لحظه ای  آغوش های توست.

آرامش پر کینه ی امروز فکر می کنم دقیقا همان چیزی بود که می خواستند. ولی می دانم تشنج دیروز هم دردی را دوا نمی کرد و خودکشی محض بود. ت ح ص ن باز معقول تر است. اگر قرار به حرکتی باشد که الان وقتش است آن هم در یک مسیر و به همراهِ یک لیدر وگرنه دقیقا تا سقوط کامل پیش خواهیم رفت.

فکر می کنید چرا باید اسرائیل از حضور دوباره ی هیت لر ِ ما تو کونش عروسی بگیره؟